صورتى كه ممكن باشد بايد به مقدار نماز از خارج شدن بول و غائط جلوگيرىنمايد ، اگرچه خرج داشته باشد ، بلكه اگر مرض او به آسانى معالجه شود ، احتياط واجب آن است كه خود را معالجه نمايد . مسأله 321 - كسى كه نمىتواند از بيرون آمدن بول و غائط خوددارى كند ، بعد از آن كه مرض او خوب شد ، لازم نيست نمازهايى را كه در وقت مرض مطابق وظيفه‌اش خوانده قضا نمايد ولى اگر در بين وقت نماز مرض او خوب شود ، احتياطاً بايد نمازى را كه در آن وقت خوانده دوباره بخواند . چيزهائى كه بايد براى آنها وضو گرفت مسأله 322 - براى پنج چيز وضو گرفتن واجب است : اوّل براى نمازهاى واجب غير از نماز ميّت ، دوم براى سجده و تشهد فراموش شده ، اگر بين آنها و نماز حدثى از او سر زده مثلًا بول كرده باشد و احتياط واجب آن است كه براى سجده سهو هم وضو بگيرد ، سوم براى طواف واجب خانه كعبه ، چهارم اگر نذر يا عهد كرده يا قسم خورده باشد كه وضو بگيرد ، پنجم براى آب كشيدن قرآنى كه نجس شده ، يا بيرون آوردن آن از مستراح و مانند آن ، در صورتى كه مجبور باشد ، دست يا جاى ديگر بدن خود را به خط قرآن برساند ، ولى چنانچه معطّل شدن به مقدار وضو بىاحترامى به قرآن است ، بايد بدون اين كه وضو بگيرد ، قرآن را از مستراح و مانند آن بيرون آورد ، يا اگر نجس شده آب بكشد . مسأله 323 - مس نمودن خط قرآن ، يعنى رساندن جايى از بدن به خط قرآن براى كسى كه وضو ندارد حرام است ، و احتياط استحبابى آن است كه موى خود را هم بخطّ قرآن نرساند ، ولى اگر قرآن را به زبان فارسى يا به زبان ديگر ترجمه كنند مسّ آن اشكال ندارد . مسأله 324 - جلوگيرى بچه و ديوانه از مسّ قرآن واجب نيست ولى اگر مسّ نمودن آنان بىاحترامى به قرآن باشد ، بايد از آنان جلوگيرى كنند . مسأله 325 - كسى كه وضو ندارد ، حرام است اسم خداوند متعال را به هر زبانى